Wrath of The Black Manta

   Taito, japoński producent jest nam dobrze znany z produkcji gier zręcznościowych i platformowych. Jednak, czy wiadomo, co firma robiła wcześniej? Może niektórzy się zdziwią, że taka sława zaczynała od produkcji… szaf grających. To było na szczęście we wczesnych latach sześćdziesiątych. Na początku lat siedemdziesiątych firma przeniosła się na rynek gier. Firma się nie patyczkowała. Ostro brała się do roboty w każdym roku wydając po kilka, a czasami kilkadziesiąt gier na rok! To teraz trochę tłumaczy, dlaczego tyle staroci zostało przez tego producenta wydanych. Do głośnych tytułów możemy zaliczyć: Western Gun (1975), Space Invaders (1978), Galaxy Wars (1979), Elevator Action (1983), 10-Yard Fight (1984), Arkanoid (1986) itd. Do dzisiaj Taito ma się dobrze i sprzedaje swoje produkty. Teraz jednak chciałbym się skoncentrować tylko na jednej produkcji. Gra nazywa się: Wrath of The Black Manta. Jest to amerykańska wersja popularnej japońskiej gry Ninja Cop Saizou. W USA Black Manta w sklepach pojawiła się w 1990 roku.


Wrath of The Black Manta – screeny (kliknij, by powiększyć)

   To niesamowite ,jak dobrze się ta gra przyjęła w Ameryce. Powodem może być fascynacja dalekowschodnimi walkami i ninja. Filmy tam robią swoje. Najwięcej szumu było przy produkcjach z Jean’em Claude’em Van Damme’em. Początki lat dziewięćdziesiątych były jego latami najlepszymi. Był wtedy na topie dzięki jego sztucznym filmom akcji (jak na przykład „Kickboxer”). To było jasne, że w świecie gier tego typu gry będą szły jak ciepłe bułeczki w Stanach Zjednoczonych. Tak też się stało. Do dziś można jeszcze znaleźć strony poświęcone właśnie Wrath of The Black Manta.

   Gra zaczyna się tym, że w Nowym Jorku w tajemniczy sposób zaczęły znikać dzieci. Rodzice spekulują, że może tu chodzić o masowe porwania. FBI temu zaprzecza. Mimo uspokajania federalnych, wielki mistrz nasyła swojego najlepszego ucznia – Black Mantę – by uratował dzieci. Prosto i żałośnie. Tak bym nazwał tą historyjkę. Jeszcze gdy zobaczymy złości i zdziwienia bossa mafii (podczas gry), to aż chce się płakać! To jest fabuła na typowy plastikowy film akcji o ninja. Amerykanie uwielbiają takie rzeczy. Ja za to nie. Jestem wybredny, co do opowiadań w grach. Ta akurat mnie rozśmieszyła i uważam, że jest do kitu. Jednak, to nie zwalnia was od tego, by w ten tytuł zagrać. Przejdźmy do analizy.


Wrath of The Black Manta – screeny (kliknij, by powiększyć)

   Nasz ninja będzie się przemieszczał w różne zakątki świata, ale to nie znaczy, że będzie wiele plansz. Jest ich dokładnie pięć. Przy pierwszym wrażeniu można odczuć, że to bijatyka chodzona. Z czasem zauważamy, że to jest jedynie platformówka wyglądająca tylko pozornie na mordobicie. Nasz bohater nie użyje w żadnym wypadku pięści czy nogi. On zawsze będzie rzucał gwiazdkami. Przeciwnicy za to nie mają dużo życia. Trafi się ich byle gdzie jedną czy dwiema gwiazdkami… i giną. Przy dłuższej grze robi się to powoli nudne. Przeciwnicy niczym szczególnym się nie różnią od siebie. Strzelają do Ciebie co jakiś czas i stoją głupio w miejscu. Gdy do nich podejdziesz, przybliżą się, a Ty ich zabijasz. Powtarzasz tą czynność, aż do bossa na danym poziomie (którego zaraz go omówimy). Czasami jednak się zdarzają inni przeciwnicy. Są to znikający ninja. Ogólnie mówiąc są śmieszni i raczej nie poprawią mojego zdania na temat tych, co spotykamy na swojej drodze. Oni są po prostu do niczego. Bardziej nudzą i męczą swoim istnieniem niż wzbudzać w nas emocje. Dobrze, że sprawę poprawiają fajne tajemnice, które można spotkać w każdej planszy. Są one ukryte przeważnie w ścianach, w które trzeba strzelić. To pokoje lub place, na których możemy znaleźć atrakcyjne lub ważne rzeczy. O sekretach dowiadujemy się głównie od zakładników lub z listów. Uwięzione dzieci możemy znaleźć w napotkanych pomieszczeniach czy budynkach, w których są bandziory. Czasami się tak zdarzy, że w takim pomieszczeniu nie znajduje się nic. Tak więc do czego stworzono takie miejsca? Odpowiedź jest bardzo śmieszna. By uzupełnić sobie poziom życia. Dziwne? Gdy tam wejdziemy i poradzimy sobie z delikwentami w środku, gra dodaje nam kilka kresek życia. By było jeszcze śmieszniej, to można tam wrócić i dopełnić sobie do końca HP. Takie coś nie powinno być uznane. Gra staje się jeszcze łatwiejsza niż była. Co chwilę mamy do dyspozycji takie pomieszczenia. Po prostu nie da się przegrać! Tylko niedoświadczony żądny rozrób dzieciak może tylko przegrać. Ale gdy już dojdziemy do tego naszego bossa, sprawa nie jest taka oczywista. Ku naszemu zdumieniu ma większą ilość życia niż jego mizerni poprzednicy z planszy. Ma także swoje chwyty. Może mieć tylko słaby punkt itp. itd. Jednak to nie znaczy, że jest trudny. Wystarczy tylko trochę użyć własnych możliwości. Nasz bohater posiada różne zdolności na przykład: znikania, utworzenia klonu, wypuszczenie fali uderzeniowej, ognistych kul i tak bez końca. W tym wypadku boss również nie powinien stanowić większego problemu. Jego ograniczone moce skoncentrowane głównie na jednym śmiesznym ataku (zazwyczaj jest to po prostu strzał taki sam jaki wykonuje rywal podczas przechodzenia planszy). Ja sam przechodząc całą grę poświęciłem na nią niewiele czasu. Jest bardzo łatwa i żałosna. To jest moja ocena ogólna gry.


Wrath of The Black Manta – screeny (kliknij, by powiększyć)

   Grafika została zrobiona na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Nie ma więc żadnych wielkich rewelacji. Niczym konkretnym szata nie zrobiła na mnie wrażenia. Nie jest aż tak starannie wykończona. Nie widać również tej intensywności barw i jaskrawości. Mimo to mogło być gorzej. Nie jest aż tak tragicznie. Zachowano jakieś standardy przy jej tworzeniu. Widać to na przykład przy wszelkiego rodzaju dialogach. To przynajmniej nie pozwala mi ocenić grafiki gorzej od 5.

   Muzyka mnie bardzo zaskoczyła. W japońskiej wersji była lepszej jakości dźwięku i dobrze skomponowana. W amerykańskiej natomiast jest to wszystko zaniżone. Barwa i kompozycje są takie sobie. To nic rewelacyjnego. W żadnym wypadku nie przekłada się to na klimat gry. Z muzyki miłej i trafnej dla ucha zamieniono na taką, którą trudno słuchać. To jest nietrafny pomysł. Proszę jednak nie myśleć, że jest beznadziejnie i postawię jej ocenę 1. Z drugiej strony nie jest z nią za dobrze i myślę, że 3 powinno starczyć.
 

  TYTUŁ GRY:
   Ninja Cop Saizou (Japonia), Wrath of the Black Manta (Europa, USA)

PRODUCENT:
  Taito Corporation

WYDAWCA:
  Taito Corporation

GATUNEK:
  Platformowo-zręcznościowa

DATY PREMIERY:
  NES
– 17.11.1989 (Japonia)
– 04.1990 (USA)
– 24.01.1991 (Europa)

Data dodania: 14 lipca 2006Autor: Vanderlajsky


Copyright by EmuSite Team; 2006-2020
Design by Patryk M. (patro)

All rights reserved.

statystyka